Vandaag trokken we verder van stad naar de bergen. Onderweg maken we vooral de belofte aan Mon waar om te stoppen in een "Boerger Kinge" 😄 Wisten wij veel dat die hier pas om 13u openen en wij moesten om 11u uit de logies.. Dus hielden we ons even 2u bezig met een balletje trappen, hinkelen.. Voordeel = om 13u waren we de enigste klanten en we kregen propere openbare wc´s! Iedereen happy! Na het wegwerken van 4 menu´s, beslissen we (om na een gekregen tip) onderweg te stoppen bij de Bano´s de Urquizar Durcal = natuurlijke warm waterbaden. Deze liggen op onze route.

Wat we ondertussen al door hebben, is dat Spanjaarden het steeds hebben over de bestemming maar de (avontuurlijke)weg er naartoe vergeten te vermelden. Evy haar gsm geeft na wat smal bochtenwerk aan dat we er zijn. We zien: rotsen, afgrond en wat planten. Gelukkig is er iets verder op de baan (of wat het voorstelt) een plek waar we de auto kwijt raken. Maar waar moeten we naartoe? Want buiten een sjofele pijl zagen we niets. Evy ziet precies een pad heuvelopwaarts lopen. Dus beginnen we er aan. Mon laat zijn gedachten luidop klinken en zegt dat hij nog nooit zo´n avontuurlijke tocht maakte + dat het lijkt of hij in Amerika zit. (Waarop ik: ´Ben je daar dan al geweest?´ TV beelden?! 🤭) We lopen vast. Ik besluit terug te keren want ik had aan de auto iets lager een bordje gezien. Inderdaad, de baños picos of de baños grande staan iets lager aangeduid. We besluiten de picos te volgen. Na een stijle tocht omlaag komen we aan de rivier, waar 2 kleine baden liggen van steen. Deze worden gevuld door natuurlijk, zogezegd warm, bronwater. Warm kunnen we achterwege laten, maar dat ze helend zijn geloven we natuurlijk. Via een tip van een ander gezin ontdekken we prachtige waterval. Evy dacht dat het een mini'tje was, maar na verder onderzoek blijkt de echte iets dieper verscholen tussen de bomen. Onze liefde is een waterval ❤❤❤... We steken de rivier over, springend van steen tot steen. Vooral bij Mon houden we ons hart vast maar het lukt. Daarna ontdekt Evy dat het geen 40 minuten maar nog 1u20 rijden is naar de camping. We moeten dus wat door doen want het is al na 16u. 

De weg naar de camping blijkt 48km bochtenwerk, heuvelaf en heuvelopwaarts. Waarvan de laatste 24km de baan versmalt en je niemand van achter de bocht ziet komen. Mon, met draadloze hoofdtelefoon op, geeuwt en slikt regelmatig. Leve de wagenziektebandjes. Het is voor mij ook aftellen. 1u duurt lang op dit parcours. Maar we komen aan in Trevelez (een Spaans bergdorp waar er in de winter geskied wordt) en merken onmiddelijk op dat dit het dorp is van de 3 biggetjes. Overal staan beelden van varkens. Naar Trevelez komt men namelijk voor de ham. Daarom dat we op weg naar hier enkel: een Belg, een Nederlander, Duiters en enkele Spaanse auto's tegenkomen. Het biggenvlees is gegeerd bij de toeristen ...

De camping zelf stond in de Lonely Planet (editie 'slapen onder de sterren') aanbevolen en kreeg 2 sterren. We wisten dat deze dus basic ging zijn. Met onze tent krijgen we terras V toegewezen, want de camping ligt terrasgewijs tegen de heuvelflank op. Het sanitaire blok (of zoals Lou zei 'semitaire blok') is te vinden op terras III ... even twijfelen we dus ... maar we besluiten toch voor terras V te gaan, waar niemand staat en we een prachtig zicht op het biggendorp van steen voorgeschoteld krijgen. Verder is de camping heel sober. Een heks zou haar kikker laten zwemmen in het zwembad, en klein duimpjesgewijs ontdoen we onze tentengrond eerst van dikke stenen om dan al puffend haringen in de kurkdroge grond proberen te kloppen. Lou en Mon worstelen met onze nieuwe plooitoverstoelen, maar kijk ... na 2u is onze nieuwe verblijfplek geïnstalleerd. We genieten van een avondmaal op onze heuvel met zicht op de witte verlichte berghuisjes en in de verte geklingel van de 7 geitjes. 

'S Nachts ontwaren we minstens 1 uil in dit sprookjesdorp. Om 2u30 schrikken zowel Evy als ik wakker van geluid links en nadien rechts aan de tent! Er is duidelijk iemand te horen. Zaklampen aan, slaapzak uit en schijnen maar ... Het geluid verdwijnt maar we liggen beiden toch nog even wakker. Bij het ontwaken ontdekken we the spot of crime: een vergeten stuk brood van ons avondmaal is volledig verorberd met Zara-zak en al. We hopen dat het niet op de maag ligt van de boze wolf (of ??). 

Trevelez, straks geven we aan Roodpetje en Raplounzel nog wat les!