Oké, we bekennen het: onze Caddy is NIET de Caddylac die we denken dat hij is. Tegen 25 per uur tuffen we de Pyreneeën in. Een onweer hangt in de lucht en breekt in alle hevigheid los wanneer we moeten inchecken bij onze Huttopia camping. Inderdaad, een Huttopia, speciaal voor Mon geboekt die grote Huttopia-fan is. We waren (zoals altijd ;-)) goed voorbereide vrouwen, en daarom boekten we ons tentenverblijf om voor een glamping. Een tent die stevig beschut is tegen wind en regen: geen overbodige luxe hier. De Franse Pyreneeën (Font Romeu voor de kenners) zijn prachtig! We verblijven op 1800 m hoogte met zicht op het dal. Van een 'room and pool with a view' gesproken! De eerste dagen hier zijn super rustig, met amper toeristen. Eindelijk zijn alle schoolboeken doorworsteld en kan de vakantie voor Lou en Mon (en juf Sarah en juf Evy) echt beginnen. We genieten volop van dat heerlijk verwarmde bijna-privé-zwembad. Tot daar plots op de oprijlaan arriveren ... oh nee ... een bus met Spaanse tienermeiden! Lawaaierige pubers uit Bilbao: de cirkel is rond (de trouwe lezers weten wat we bedoelen) ;-). Het blijkt een dames voetbalteam uit Bilbao te zijn, allemaal meisjes tussen 14 en 19 jaar. Ze zijn hier voor de Pyreneeën Cup, een internationaal tornooi voor jeugdteams. En jawel, ze krijgen de tenten links en rechts van de onze toegewezen. Buiten het (nacht)lawaai brengt deze lading meiden ook wel heel wat toffe momenten met zich mee. Het veld waar ze spelen blijkt net om de hoek van de camping te liggen. Dus we ontpoppen ons tot trouwe supporters en bekijken gedurende het hele weekend zeker een zestal matchen. Gevolg: de voetbalmicrobe bij onze Mon gaat weer serieus groeien! Hij is zelf bereid opgenomen te worden in een van de damesteams (tja, als kenners kunnen we wel zeggen dat hij goede smaak heeft ;-)). 

Maar natuurlijk houden we ons ook bezig met het ontwikkelen van de homo toeristicus in ons en verkennen we rustig aan de omgeving. 

We nemen Le Train Jaune en mogen van de conducteur uiteindelijk gratis 40 minuten extra meerijden met zijn treintje. Gewoon, omdat we zo enthousiast zijn en spijt tonen dat we er al uit moeten. Dat treintje is ook echt super, zeker als je buiten zit en we door het ruwer wordende landschap hobbelen en door tunnels sjezen.

Mons verjaardag vieren we in echte Mon-stijl: sportief én in een snel tempo! We spelen een potje biljart, gaan supporteren voor de voetballers, plonzen in het zwembad en gaan samen naar de devalkart. Zie foto's hieronder om te zien wat dit is. In echte Super Mario stijl stuift hij de berg af, samen met Lou en mij. Sarah waagt er zich niet aan op dat hobbelige parcours. Ook hier treffen we een lieve Pyreneeër die gecharmeerd is door de kinderen en omdat Mon jarig is mogen we 4 extra afdalingen doen. Onze vent (al 8 jaar nu!!) geniet ervan maar zegt ook een paar keer 'oh, ik was weer efkes vergeten dat ik vandaag jarig ben' :-). 

En natuurlijk gaan we ook wandelen (het gezeur van Mon wordt erger met de dag). Het is altijd wel een beetje uitkijken voor het weerbericht, zodat we niet in een onweer terecht zouden komen. Gelukkig voor de kids kunnen we de berg hier op met een skilift. Amai, wat een avontuur voor de kids en mij. Nooit eerder gedaan. Gelukkig is Sarah een expert in skiliftjes. Boven wacht ons een mooie tocht tussen de koeien en over bergstroompjes. We genieten echt van de stilte, want voor één keer ratelt Mon niet aan één stuk door (de reden: hij is boos omdat hij niet alleen heen maar ook weer moet stappen ;-)). 

De laatste dagen van onze reis zijn nu echt aangebroken. Een beetje onwezenlijk vinden we dat. Dus beginnen we terug te blikken op alle mooie momenten die we beleefden. Met een hoofd vol herinneringen en een koffer vol souveniertjes zullen we terugkeren. Én met een liefde voor de Spaanse cultuur, dat ook. Vraag elk van ons gerust eens naar de hoogteputen van deze reis. Dat zijn 4 verschillende lijstjes. Maar wat we alle 4 zeker hebben ervaren en doorleefd, is het gevoel van eenheid. Op die golf kunnen we weer enkele jaren verder deinen ...

Tenslotte een woordje aan jullie, onze lezers. Dank jullie wel om met deze blog, of via whatsapp, of hoedanook een beetje mee te reizen. We hopen jullie gauw live terug te zien!