Drie nachten in Salamanca, dat is ... te kort. Alhoewel we hier niet zooo veel deden, vloog de tijd toch veel te snel voorbij. Of kwam het door het warme weer (zondag 35 graden), wat ons wat lomer maakte?

In elk geval: Salamanca was zomers plezant (toffe publieke openluchtzwembaden, met een hele horde luidruchtige Spanjaarden), gezellig, netjes, herkenbaar (studentenstad) en kindgericht. De stad bood een leuke speurtocht aan waarbij we op zoek moesten naar afbeeldingen van dieren en een astronaut in historische gebouwen. Na 15 minuten vruchteloos zoeken naar de allerlaatste leeuw en Lou's gezeur van 'Mooooon ... kom nu toch, ik heb dorst!', gaven we het uiteindelijk op. Daarnaast bezochten we ook nog Art Deco museum Casa Lis. Heel erg leuk voor de kinderen, met z'n grote collectie miniatuurdiertjes en poppen uit de jaren '20-'30. 

Ons logeerplekje was een appartement net buiten de stad met ondergrondse parking én 2 slaapkamers (zalig!). Hoort ook bij het appartementleven: burenlawaai! Maar deze bovenburen spanden toch echt wel de kroon, met lawaai dat de nacht door duurde ...😬. Pluspunt voor Mon was dat ze het appartement waar een schaakbord stond. Wie hem wil uitdagen: graag! Hou er wel rekening mee dat hij zeker niet wil verliezen en daarvoor over lijken (en spelregels) gaat 😉.

Bij deze sluiten we ook - helaas - een beetje ons Spaans avontuur af. Het is ons laatste echte verblijf in Spanje (dat ene nachtje in Zaragoza wordt een blitsbezoek). Afronden doen we daarom ook helemaal in Spaanse stijl:

• De laatste keer tapas
• De laatste Spaanse tinto de verano en sumo de melocoton
• De laatste keer avondeten om 20u30
• De laatste keer heel laat in bed. Buenas noches!