Dag 2: Noja naar Guëmes

De ochtendstond had vandaag voor het eerst een gouden zon in de mond. We ruilen de zee voor bergen en velden. In een snelvaart spotten we: katten, honden, paarden, varkens, ezel, kippen, schapen, geiten, hagedissen, zwaluwen, roofvogels, duizendpoten en ... zondagsrijders. We leerden L&M wat dit is, waardoor Mon om de zoveel tijd riep 'een zondagsrijder!'. Steevast met iemand van 70+ in die om 12u naar de kerk trekt. Met alle respect, maar de gemiddelde leeftijd ligt hier hoog. 

Medestappers zijn er, maar niet zoveel. Het is ten volle genieten van de rust en de natuur! We stappen in duo, het ene duo zwijgt en geniet en het andere praat over voetbal, zingt KLJ-liedjes. Het ene bevat Champignon en Foxy Lady, het andere Tovenaar en Hippo. Aan jullie om de duo's te ontmaskeren 😉.

Na enkele stevige heuvels vinden we onze Albergue op het geluid en ritme van de koeienbellen. Enkel Heidi komen we boven niet tegen. Jammer. Maar we stellen ons tevreden met de pater en de ons gegeven privé-slaapplek. Geen slaapzaal dus; L&M stiekem blij. Wel krijgen we het vriendelijke verzoek om tegen 19u30 naar het levensverhaal van de pater te gaan luisteren. Dat in ruil voor een oase van rust en een pan met paella. Het kan veel erger ... 

Weetje van de dag:

1. Mon haalde het record van 33.000 stappen en haalt na onze tocht nog energie om te voetballen.
2. Lou wil moeke ook wel eens vrijgezellen tijdens de tocht 😉.
3. Zelf in het kleinste dorpje kan je met wat geluk een snackbar ('Food and Rock and Roll café')  tegenkomen met pizza en spaghetti.

Dag 3: van Guëmes naar Somo

Even een terugblik naar gisteravond: de uitleg over het project vn Padre Ernesto eindigde in een vriendelijke oproep voor een vrije gift 😊. Mooi project was het in elk geval wel, en daarna mochten we met onze kleurrijke medepelgrims aan tafel aanschuiven. Het bleek helaas geen paella maar pasta te zijn. Vegetariërs en vleeseters aan 2 aparte tafels. Regels van de chef! Waarna Padre Ernesto himself nog eens zijn hele verhaal met ons kwam delen. Kortom: de kinderen veel te laat in bed.

Deze ochtend kregen we nog een ontbijtje met zicht op de opkomende zon boven de velden. Schitterend begin van een schitterende dag. 

Ik vat hem kort samen voor jullie in enkele vaststellingen: het wandelen wordt pijnlijker met de dag, maar anderzijds komen we allevier ook meer in kadans. Mon zeurt veel minder; hij weet dat deze tocht menens is 😉. De natuur is hier fenomenaal! We lopen langs heuvels, doen stevige klimmetjes en dalen af, en lopen een heel eind langs een prachtige klifkust. Daarna een tocht door duinengebied om te eindigen op een puur zandstrand. Wandelen is ook fijner als je af en toe iemand tegenkomt; enkele pelgrims van de vorige avond passeren ons onderweg.

Tenslotte vertellen we jullie vandaag graag het verhaal van het verloren schoentje: op het zandstrand amuseerden L&M zich kostelijk bij een rotsformatie. Omdat hun schoenen het niet droog hielden, en wandelen in het zand gewoon leuker is op blote voeten, besloten we onze schoenen uit te doen en aan de rugzakken te hangen. Net toen we in Somo aankwamen, aan het einde van de zandstrook (na dik 1,5km), merkt Sarah op dat er maar 1 schoen van Lou meer aan haar rugzak hangt. Ridster E liep daarop impulsief de zandstrook terug af, speurde de hele vloedlijn af en vond daar helemaal aan de rotsen gelukkig de schoen terug. Pittig strandloopje was het ... (en bij terugkomst wist Sarah te zeggen dat ze een schoenenwinkel had gevonden vlakbij: plan S en plan E, een wereld van verschil 😉). In elk geval vonden we dat ons eerste ijsje van de reis daarna dik verdiend was!

Dag 4: Noja naar Santillana del Mar

Er moet toch één dag de minst fijne zijn. Voorlopig stemmen we op deze 4e dag.

Tegenvallers vandaag waren:

• De boot die door het laaggetijde pas tegen 13u zou uitvaren, terwijl wij daar om 10u op wacht stonden. Na wat klungelspaans kwamen we erachter dat we 1,5km verder wel konden uitvaren.
• De wandeling langs drukkere wegen en de Solvayfabriek. 
• Logies die verder weg leken dan verwacht. De moed zakte even in Mons schoenen.
• Een kapotte Sint-Jacobsschelp, gelukkig kunnen kleven met ... jawel ... Compeedtape 😉.

En dan stemmen we deze gebeurtenissen naar de hoogtepunten:

• De mooie boottocht naar Santander
• De broodjesbar waar je zelf je beleg kon kiezen. Dat smaakte!
• 'Les casitas de Santillana', ons gezellig huisje voor deze nacht. We grapten dat het bijna even groot was als ons eigen huis, en zelf dezelfde plant had als thuis. Hier hadden we wel wat langer kunnen blijven...

Dag 5: Santillana del Mar naar Cobrèces

Na een mindere dag komt een topdag. De benen zaten goed en dat betekende dat we met z'n vier vandaag samen konden stoppen. Daarnaast zat de sfeer ook goed dankzij wat muziek + plotse ingevingen over The Masked Singer en carnaval. Vandaag zijn er hele scenario's geschreven door L&M (maar die moeten helaas geheim blijven!). Extraatjes vandaag waren de ontmoetingen met Estrella van de supermercado, Juan (of Pedro of ...) de 75-jarige pelgrimlokker van café las Sopenas, en Albergue El Pino waar we helemaal alleen zijn op een prachtige plek met zicht op velden en zee. We love the Camino!

Dag 5: Castillana naar Comillas

Vandaag een dag van madammen in peignoirs die kleine jongens voor een pitstop niet binnen willen laten..

Bosmaaiers die volop zitten te praten.

Duinenplassers... ze waren met 2

Playlist v meter Lien en co als metgezel onderweg mee.

Gezegdes als: 'Spreken is zilver en zwijgen is goud'.

Een kompas-les op de grond. Een studie buiten met 1 van steen en erg oud.

Een camino pijl die ons een rondje om de kerk liet doen.

Waarom trekken we anders aan die pelgrim-schoen?

Stappen hoog boven de mist.

Lou als dappere gazelle (steeds vooraan). 1 die zich nooit vergist!

Gaudi niet in Barcelona, maar hier in Comillas.

Mon met een nieuwe Real Madrid-bal helemaal in zijn sas!

Ze stappen dapper door die oog-'manzanas' van ons.

Ze lijken als een niet uit te knijpen spons!

De camino stempels beginnen aardig aan te dikken..

Heel heel soms zeggen we bergop wel potverdikke.😉

Dag 6: Comillas naar La Rivella

We stappen te snel! Of we onderschatten onszelf of ... In elk geval: vandaag al om 12u30 aangekomen op onze logies. We stapten langs een natuurgebied, overwonnen enkele pittige klimmetjes, ontmoetten een eerste Vlaamse pelgrim, vergaten Mon zijn wandelstok (maar dankzij Sarahs ommetje en oplettende pelgrims achter ons is hij terug de onze), keuvelden tussen velden met de geur van koeienmest om ons heen (mesttijd!), stonden oog in oog met stieren (met prikkeldraad tussen ons in), doorkruisten een golfterrein en konden stiekem een golfballetje achteroverslaan, probeerden onderweg een podcast te luisteren van Sam Bettens op Touché, en ... kwamen dus al heel vroeg aan in La Rivella, het dorp met 10 huizen, een bar/pension en ... een voetbalpleintje!

Tip voor de groendienst van La Rivella: een doornenboom achter de voetbalgoal is geen goed idee. RIP Mons plastic bal van Real Madrid. Ondanks de Compeed pleister die we er snel opkleefden 🙁.

Dag 7: La Rivella naar Llanes

Vandaag snoeren we voor de laatste etappe onze wandelschoenen aan. Het zal een korte worden van een 5tal kilometer. Genieten doen we ten volle! We snuiven de buitenlucht op en laten zee en bergen nog even op ons netvlies branden. Want wat een omgeving hier! Wat een natuurpracht en kracht die we er door kregen. Op de achtergrond horen we de jongste van ons kwartet spontaan en luidkeels: 'i like to move it move it!' zingen! Een bevestiging dat we de kids de voorbije week niet 'over the top' hebben laten gaan. 😅  Aangekomen in Llanes trakteren we (met dank aan mémé en Jules) onszelf op een ijsje! Daarna sluiten we de avond al fluitend af in ons bed! Met dank aan de verrassings lollies vd Goemies! Aan iedereen klein of groot kunnen wij deze ervaring alleen maar toewensen! We love the camino en gaan nu onze sellos tellen!